Zmartwychwstał

Maria Magdalena spotkała Go wczesnym rankiem w ogrodzie.

Już nigdy żadna chwila na ziemi, nie była dla niej piękniejsza od tej,

gdy rozpoznała Jezusa, i z zachwytem w głosie wyszeptała: „Rabbuni…”.

Życzymy Wam takiego spotkania ze Zmartwychwstałym

O którym już nigdy nie będzie można zapomnieć.

Które pozwoli unieść każdy krzyż

I które zaprowadzi Was do wiecznej szczęśliwości.

Życzymy, aby czas Świąt Wielkanocnych, pomimo wielu przeciwności i wyzwań, był bardzo osobistym przeżyciem obecności Boga. Niech w każdym z was, w waszych rodzinach, Chrystusowe pozdrowienie: „Pokój wam!”, będzie darem obfitej łaski Boga, i przyniesie umocnienie wszystkich darów jedności i miłości.

Błogosławionych Świąt!

Ojcowie Pijarzy

Ojciec rodziny lub przewodniczący zapala świecę umieszczoną na stole i mówi:

Chrystus zmartwychwstał. Alleluja.

Wszyscy odpowiadają:

Prawdziwie zmartwychwstał. Alleluja.

Następnie ktoś z uczestników odczytuje tekst Pisma Świętego.

Z Listu świętego Pawła Apostoła do Tesaloniczan

„Zawsze się radujcie, nieustannie się módlcie. W Każdym położeniu dziękujcie, taka jest bowiem wola Boża w Jezusie Chrystusie względem was”.

Oto słowo Boże

Wszyscy odpowiadają:

Bogu niech będą dzięki.

Po odczytaniu tekstu przewodniczący mówi:

Módlmy się:

Panie Jezu Chryste, Ty w dzień przed męką i śmiercią poleciłeś uczniom przygotować paschalną wieczerzę, a w dniu zmartwychwstania zasiadłeś do stołu z apostołami, aby 

BÓG W SZAROŚCI – CZYLI JAK ODKRYWAĆ BOGA W SWOJEJ CODZIENNOŚCI

o. Piotr Wiśniowski SP

Nauki rekolekcyjne podczas Mszy świętych:

Czwartek - godz. 9.00, 16.00, 17.30

Piątek - godz. 9.00, 16.00, 17.30

Sobota - godz. 9.00, 16.00, 17.30

Niedziela - godz. 8.00, 9.30, 11.00, 12.30, 16.00

Po co rekolekcje wielkopostne?

Rekolekcje wielkopostne to bardzo szczególny czas, który pozwala lepiej i głębiej przygotować się do świąt Zmartwychwstania Pańskiego, czas, który pozwala lepiej zrozumieć istotę tych świąt. To właśnie podczas rekolekcji bardziej zagłębiamy się w mękę Chrystusa i uświadamiamy sobie prawdy, o których na co dzień, żyjąc w biegu, często zapominamy.

Życie codzienne to zwykle pęd za sprawami doczesnymi : codzienność, praca, obowiązki. Wydaje się, że mamy coraz mniej miejsca dla Boga, ale i dla drugiego człowieka. Dlatego kiedy wkraczamy w okres Wielkiego Postu, tak jakby zatrzymujemy się, zwalniamy i uświadamiamy sobie, że nie tak powinno wyglądać nasze życie.  Udział w rekolekcjach 

Ojciec Eugeniusz Grzywacz SP

VIDEO 2 Hebdowskie pejzaże

Pokazujące klasztor w otaczającej ją przyrodzie w zmieniających się porach roku i dnia

Dwa następne odcinki. Powstanie tych opowieści zainspirowane zostały jednym obrazem Franciszka Kostrzewskiego „Widok Hebdowa” z 1852 roku, znajdującego się obecnie w Muzeum Narodowym w Kielcach.

VIDEO 3 Dawny widok Hebdowa i Franciszek Kostrzewski

Opowieść trzecia – przybliża nam postać Franciszka Kostrzewskiego orzaz czasy w którym powstał ten obraz, a przede wszystkim jeśli chodzi o interpretację ikonograficzną, poświęcona jest sztafażowi tego obrazu, a więc postaciom, które się na nim znajdują.

VIDEO 4 Widok, którego już nie ma

Opowieść czwarta – opowiada o stronie pejzażowej obrazu, o dawnym korycie Wisły, Puszczy Niepołomickiej i widocznych na horyzoncie górach, porównując z tym co dziś jeszcze pozostało z tamtego widoku, a co wcale nie jest takie pewne, że pozostanie w tej formie jak teraz widzimy.

GRZYWACZ Eugeniusz, Opowieść o pewnym klasztorze. Tom I-II. Autor tekstu oraz opracowanie merytoryczne… Opracowanie graficzne i przygotowanie do druku Paweł Olchawa. Autorzy zdjęć: Paweł Klasa oraz Eugeniusz Grzywacz. Hebdów 2018.

Ojciec Eugeniusz Grzywacz SP

VIDEO 1 PROLOG

Poklasztorny zespół należy do najcenniejszych pomników architektury średniowiecznej i nowożytnej w całej Małopolsce. Nie wiadomo, jak przedstawiał się obraz pierwszego kościoła, prawdopodobnie była to drewniana świątynia. Ceglana budowla, która przetrwała do dziś, powstała około połowy XIII wieku. Rozbudowę kościoła i klasztoru rozpoczął w XVII wieku opat Melchior Olszewski.

Klasztor Hebdowski odegrał ogromną rolę w historii Polski, głównie w dziejach krzewienia kultury. W roku 1819, po prawie 670 latach pracy w dolinie Wisły, Norbertanie po kasacie zakonu, zostali zmuszeni do opuszczenia swej siedziby.

Od tamtego momentu rozpoczął się proces niszczenia opuszczonego obiektu. W roku 1949 klasztor i parafię przejął zakon Pijarów. Mimo długoletniej troski, obiekt wymagał gruntownego remontu. Pijarzy postawili sobie za cel rewitalizację zespołu i przywrócenie dawnego blasku.

GRZYWACZ Eugeniusz, Opowieść o pewnym klasztorze. Tom I-II. Autor tekstu oraz opracowanie merytoryczne… Opracowanie graficzne i przygotowanie do druku Paweł Olchawa. Autorzy zdjęć: Paweł Klasa oraz Eugeniusz Grzywacz. Hebdów 2018. Wydawcy: Stowarzyszenie Przyjaciół Ziemi Nowobrzeskiej. Centrum Wiara i Kultura w Hebdowie. s.148,149. liczne il. plany. mapy. opr. oryg. kartonowa twarda. 30 cm. w dwóch woluminach.

Dokładnie 1700 lat temu, 3 marca 321 roku, cesarz rzymski Konstantyn Wielki ustanowił niedzielę dniem wolnym od pracy.

“W czcigodną niedzielę (venerabilis dies solis) odpoczywać będą wszyscy sędziowie, ludność miasta i przedsiębiorstwa wszystkich branż. Ludność wiejska niech jednak uprawia rolnictwo swobodnie i bez przeszkód, gdyż często zdarza się, że nie ma lepszego dnia na sianie zboża lub sadzenie winorośli; bo korzyść, którą dała Opatrzność niebieska, nie powinna być oddawana przez wybór czasu” – głosił edykt cesarski skierowany do prefekta miasta Rzymu, Helpidiusza.

Skąd pomysł na dzień odpoczynku?

Dokument Konstantyna dotyczył całego cesarstwa. Zachował się do dziś i do dziś pozostaje aktualny. Historycy nie są jednak zgodni, czy i w jakim stopniu cesarz kierował się w tej decyzji względami chrześcijańskimi. Dekret nie daje odpowiedzi na te pytania.

Istnieje prawdopodobieństwo, że cesarz uznał za słuszną żydowską koncepcję dnia odpoczynku. Praktykowany w judaizmie siedmiodniowy tydzień przyjął się w Imperium Rzymskim jeszcze przed Konstantynem, chociaż z innym systemem liczenia. Żydzi numerowali je kolejno: dzień pierwszy, drugi itd… siódmy dzień – Szabat. Rzymianie zaś

„Oto idziemy do Jerozolimy…” (Mt 20, 18)

Drodzy bracia i siostry,

zapowiadając uczniom swoją mękę, śmierć i zmartwychwstanie, aby wypełnić wolę Ojca, Jezus ukazuje im głęboki sens swojej misji i wzywa ich do zjednoczenia się z nią dla zbawienia świata.

Podążając wielkopostną drogą, która prowadzi nas do uroczystości wielkanocnych, pamiętajmy o Tym, który „uniżył samego siebie, czyniąc się posłusznym aż do śmierci i to śmierci krzyżowej” (Flp 2, 8). W tym czasie nawrócenia odnówmy naszą wiarę, zaczerpnijmy „żywej wody nadziei” i przyjmijmy z otwartym sercem miłość Boga, która przemienia nas w braci i siostry w Chrystusie. W Noc Paschalną odnowimy przyrzeczenia naszego Chrztu, aby odrodzić się jako nowi mężczyźni i nowe kobiety, dzięki działaniu Ducha Świętego. Jednak sama wielkopostna wędrówka, podobnie jak cała chrześcijańska droga, jest już w całości oświetlona światłem Zmartwychwstania, które ożywia uczucia, postawy i wybory tych, którzy chcą naśladować Chrystusa.

Post, modlitwa i jałmużna, przedstawione przez Jezusa w Jego kazaniu (por. Mt 6, 1-18), są warunkami i znakami naszego nawrócenia. Droga ubóstwa i wyrzeczenia (post), spojrzenie i gesty miłości wobec zranionego człowieka (jałmużna) oraz synowski dialog z Ojcem (modlitwa) pozwalają nam wcielić w życie szczerą wiarę, żywą nadzieję i czynną miłość.

To niewiarygodne, że w małym kawałku chleba jest obecny nasz wszechmogący Bóg, który daje poznać się także poprzez wiele cudów eucharystycznych. Chcemy przybliżyć Wam historię 8 cudów, które dokonały się w Polsce.

1. Głotowo

Do pierwszego cudu eucharystycznego w Polsce doszło w małej wsi leżącej w województwie warmińsko-mazurskim, w gminie Dobre Miasto. Podczas najazdu Litwinów i Prusów proboszcz tamtejszej parafii zakopał w ziemi złocone naczynie, w którym znajdowały się konsekrowane hostie. Po kilku latach, w 1290 r., odnalazł je pewien człowiek orzący ziemię. Szedł za parą wołów, które nagle stanęły. Z grudy ziemi wydobywał się blask i oświetlił całe pole. Był to kielich, w którym znajdowała się nienaruszona hostia. W uroczystej procesji została przeniesiona do kościoła w Dobrym Mieście. Jednak naczynie zniknęło i zostało ponownie odnalezione na polu. Znak ten potraktowano jako wezwanie do wybudowania kościoła w miejscu cudu.

2. Kraków

W 1345 r. w kościele p.w. Wszystkich Świętych doszło do przykrego incydentu. Do kościoła włamali się złodzieje, którzy zniszczyli tabernakulum i zabrali naczynie z konsekrowanymi hostiami. 

A stało się to wszystko, aby się wypełniło słowo Pańskie powiedziane przez Proroka: Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel, to znaczy: Bóg z nami (Mt 1,22-23)

Patrzymy na ludzkie Dziecię w żłóbku, a mówimy - Boże. Od tego, co słabe, spodziewamy się mocy. Trzeba mieć mądrość, jak magowie ze wschodu, żeby w odartym z władzy Dzieciątku zobaczyć władzę absolutną. Skoro Bóg narodził się w stajni, to nikt nie powinien się lękać, że jego serce jest zbyt nędzne, żeby w nim mogło narodzić się Dziecię.

Czas Bożego Narodzenia to szczególny czas bliskości Boga. Bardzo potrzebujemy tej bliskości - zwłaszcza teraz. Bliskości Boga i drugiego człowieka. Ludzkość może iść naprzód dzięki wielu osobom, które nawet w czasach wstrząsów i niepewności niosą pomoc innym. Pomoc wzajemna toruje drogi w przyszłość. Nie ulegajmy rozczarowaniu, z uwagą wypatrujmy znaków nadziei, by troski nie zgasiły światła dobroci. Potrzebujemy siebie nawzajem bardziej niż kiedykolwiek. Ojciec Święty Franciszek przypomina nam o tym z całą mocą: „Nikt nie ocala się sam”. Poza ludzką niemocą odsłania się nowy horyzont. Czy będziemy umieli go rozpoznać? Żłóbek i choinka są znakami nadziei. Nie zatrzymujmy się jednak na samym znaku, ale odkrywajmy jego znaczenie, to znaczy pójdźmy do Jezusa, wejdźmy w miłość Boga którą On objawił, w nieskończoną dobroć której pozwolił zabłysnąć nad światem.

18-20 grudnia 2020

"O co chodzi?"

Rekolekcje poprowadzi o. Jacek Wolan, rzecznik prasowy Polskiej Prowincji Pijarów i asystent ds. duszpasterstwa młodzieży i komunikacji

Żeby zrozumieć, czym są rekolekcje i jak je mamy przeżywać, najlepiej będzie zacząć od tego, skąd się wzięło oznaczające je słowo. A wzięło się ono z języka łacińskiego: od re-colligo oznaczającego „znowu zbierać, przyjmować, odzyskać” (w formie zwrotnej se recoligere oznacza „ochłonąć, opamiętać się”) lub też od re-colo - „na nowo uprawiać, znowu się czymś zajmować, przywrócić, jeszcze raz rozważyć”. Chodziłoby więc o powrót do czegoś, powtórne rozważenie, zajęcie się czymś jeszcze raz. Czym? Naszym życiem.

W codziennym zabieganiu rzadko mamy czas, by się nad czymś głębiej zastanowić. W życie (także duchowe) wkradają się pewnego rodzaju automatyzmy. Z jednej strony ułatwiają nam one życie (bo przecież trudno codziennie, podejmując modlitwę, zadawać sobie pytanie: po co w ogóle się modlę), z drugiej jednak strony automatyzmy te mogą powodować spłycenie rozumienia treści religijnych, gdyż wiele rzeczy robimy bezmyślnie. Nie zastanawiając się głębiej nad prawdami naszej wiary i przyjmując je mechanicznie „bo wszyscy tak wierzą i wszyscy tak robią”, ryzykujemy, że w momencie próby nie będziemy w stanie swojej wiary obronić.